Dit was mijn 2017

Het is inmiddels 2018 en ik hoop dat mijn 2018 net zo mooi, verrassend en leerzaam als 2017 mag zijn. Het afgelopen jaar was een te gek jaar waarin ik uit mijn comfort zone kwam. Ik heb mezelf nog nooit zo uitgedaagd als in het afgelopen jaar. Weten waar ik het over heb? Kijk dan mee naar mijn 2017.

Dit was mijn 2017

Januari: Lapland

Mijn vriend en ik houden enorm veel van reizen en reizen dan ook het liefst heel de wereld over. Hier sparen we beide erg hard voor en daarom hebben we al mooie reizen mogen maken samen. In januari ging de reis voor acht dagen naar het koude Lapland. Dit was een enorm indrukwekkende reis met meters hoge sneeuw, sneeuwscooters, rendieren, het Noorderlicht en het ontmoeten van de ‘echte’ kerstman.

Februari: Turijn en EEN HUIS GEKOCHT

In februari stond alweer  de volgende reis gepland. Mijn oom nam mijn zus en mij mee naar de stad waar hij zijn hart verloren is, namelijk Turijn. Ik was nog nooit in Turijn geweest en was onder de indruk van deze prachtige stad. We hebben heerlijke gegeten, musea bezocht, de Mole Antonelliana beklommen en nog meer genoten van al het moois wat Turijn te bieden heeft.

Naast een prachtige reis naar Turijn, vonden mijn vriend en ik ook ons droomhuis. Dit betekenden ook meteen dat 2017 mijn laatste jaar thuis bij mijn ouders zou zijn. Dit was/is voor mij best een ‘dingetje’, maar we kregen in september pas de sleutel dus ik kon een paar maanden wennen aan het idee.

Maart: Brugge en een enkeltje naar Vietnam

In maart bezochten mijn vriend en ik de stad Brugge in Belgie. We waren hier al eerder geweest, maar besloten om nog een keer te gaan. Het was er heerlijk weer en ik kocht er een mooie jas en sjaal (ZARA) die ik nog steeds met veel plezier draag. Naast een mooie reis naar Brugge kocht ik ook een ENKELTJE NAAR VIETNAM. Een langgekoesterde droom om een prachtige reis van enkele maanden (alleen) te maken kwam hiermee uit. Ik plaatsen op mijn Social Media kanalen het volgende bericht:

WAUW. Nadat ik veel te lang gewacht heb met het boeken van een ticket en de prijzen alweer gestegen waren is het nu écht geboekt. Vrijdag 21 april vlieg ik naar VIETNAM om vijf maanden door Azië te reizen. Ik heb echt heel veel zin om van mijn droom werkelijkheid te maken. Ik ben blij, enthousiast, zenuwachtig en vooral DOODSBANG voor het onbekende. Voor het eerst in mijn leven ga ik iets doen zonder mijn vrienden, familie en geliefde en dit is daarmee het meest bijzondere, maar ook het engste wat ik ooit gedaan heb. The hardest part of the journey is taking that first step.

April: HBO diploma en de start van mijn reis

In april mocht ik dan eindelijk mijn diploma in ontvangst nemen. Ik moest nog een toets inhalen en kreeg 2 weken voor mijn reis te horen dat de gemaakte toets ongeldig verklaard was. Na veel gevloek, tranen en stress mocht ik binnen een week de herkansing maken en met resultaat: een 9,2! Hiermee was mijn diploma in the pocket en kon ik mij gaan voorbereiden op mijn reis.

Op 21 april was het dan tijd voor mijn grote droom. Op naar Schiphol, vergezeld door mijn ouders, broer, zus en schoonzus. Mijn vriend was op dat moment in Spanje dus die had ik een dag daarvoor al ‘gedag’ gezegd. Ik had GEEN idee waar ik aan begon, zo helemaal alleen naar Vietnam met enkel en alleen een rugzak. Ik was bang, heel erg bang, maar ook zo enorm enthousiast. Jaren had ik van dit moment gedroomd, gedacht dat ik er niet stoer genoeg voor was, en nu stond ik er gewoon zelf. Op Social Media schreef ik het volgende:

Ik denk dat ik nog nooit zo bang en zenuwachtig, maar tegelijkertijd zo happy geweest ben. Mijn reis gaat NU gewoon echt beginnen. Ik heb afscheid genomen van iedereen met een lach en een traan. Vooral tranen natuurlijk met in mijn achterhoofd de quote die mama mij gegeven heeft; leven zonder spijt!

Aangekomen in Vietnam

Eenmaal aangekomen in Vietnam was de start erg lastig en had ik enorm veel heimwee naar huis. Ik schreef het volgende:

Hier een bericht uit Vietnam! Ik ben begonnen aan mijn tweede dag in de meest chaotische stad waar ik ooit geweest ben. Tot op heden is het best zwaar. Ik mis iedereen thuis en belde Patrick op dag 1 al huilend op en was in staat om zo terug te vliegen naar Nederland. Het zijn mini kleine stapjes, maar dag 2 gaat het al iets beter. Ik leer langzaam mensen kennen en begin te wennen aan de hitte. Het voedsel is nog even andere koek en mam als je dit leest: “ik zou zelfs met alle liefde een bord krootjes eten!” To be continued…

” Bekijk hier mijn vlogs die ik gemaakt heb tijdens mijn droomreis”

Mei: Van Vietnam naar Laos

Na 6 weken in Vietnam was het tijd om naar Laos te gaan. In Laos was ik samen met een collega en we deden zoveel leuke dingen samen. We maakten een boottocht, gingen Tuben, zaten in het HEETSTE hostel ooit zonder airconditioning en kwamen in contact met de meest vreemde persoon ooit. Als ik hier aan terug denk krijg ik weer tranen in mijn ogen van het lachen. Na 2 weken met de liefste Julie was het tijd om weer op eigen benen te staan en verder te reizen naar Cambodja.

Juni: Van Laos naar Cambodja

In juni kwam ik aan in Cambodja. Ik leerde nog veel meer lieve mensen kennen en bracht een bezoek aan de heftige Killing Fields en S-21. Wat was dit enorm heftig om te zien en ook zo vreemd dat ik dit nooit geleerd had met geschiedenis.Voor de mensen die dit ook nooit hebben gehad, een lesje belangrijke(!) geschiedenis:

Choeung Ek, ook wel de killing fields of velden des doods geheten, is een agrarisch gebied ongeveer 14 km ten zuiden van Phnom Penh in een boomgaard. Gevangenen van Tuol Sleng werden hiernaartoe gebracht en omgebracht. Om kogels te sparen sloegen de Rode Khmer kinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren of bij ouderen door hun hoofden met de achterkant van geweren in te slaan. Ook doodbloeden werd veel toegepast. Minimaal 20.000 mensen zijn hier omgebracht tussen 1975 en 1979. Choeung Ek was slechts één van de vele killing fields (velden des doods) in Cambodja.

Ik stond te popelen om Sri Lanka samen met mijn vriend te ontdekken, maar mijn droomreis alleen was sneller voorbij dan gedacht en dat vond ik moeilijk.

Juli: Onverwachts van Cambodja naar Maleisië

Omdat ik over Laos en Cambodja minder lang deed dan verwacht, had ik nog drie weken ‘over’. Ik besloot om een ticket te boeken naar Maleisië. In Maleisië bezocht ik de prachtige stad Kuala Lumpur, zag ik Orang Oetans in het wild en bezocht ik op Borneo de meest mooie natuurparken die je je maar kunt voorstellen. Mijn reis door Maleisië was ook meteen mijn laatste paar weken ‘alleen’ want ik zou mijn vriend na maanden weer zien in Sri Lanka. Begrijp me niet verkeerd, ik keek na al die maanden uit naar mijn vriend, maar ik was ook verdrietig dat mijn reis alleen er op zat. Waar ik in het begin enorm bang was voor mijn reis had ik nu inmiddels mijn ‘draai’ gevonden in het verre Azië. Je leert zoveel inspirerende mensen kennen, kunt doen waar je zin in hebt en wanneer je maar wilt. Ik stond te popelen om Sri Lanka samen met mijn vriend te ontdekken, maar mijn droomreis alleen was sneller voorbij dan gedacht en dat vond ik moeilijk.

Augustus: Na maanden weer mijn vriend zien en Sri Lanka

Veel mensen waren benieuwd hoe het zou zijn na al die maanden alleen. Mijn vriend en ik zagen elkaar op de luchthaven in Sri Lanka en alles was meteen weer zoals vanouds, heerlijk. Ik accepteerde eigenlijk meteen dat mijn reis alleen klaar was en stond klaar voor het nieuwe avontuur samen met mijn vriend. We bezochten zoveel mooie plaatsen samen, deden beide voor het eerst een safari (ZO GAAF) en bezochten een lokaal bejaardenhuis. Eind augustus was het tijd om na vijf maanden naar huis toe te gaan. Ik schreef het volgende:

Vandaag is mijn allerlaatste dag van mijn grote avontuur. De tijd is zo enorm hard gegaan en wat heb ik veel geleerd en vooral genoten in de afgelopen maanden. Vietnam, Laos, Cambodja, Maleisië en Sri Lanka jullie waren te gek!

Ontvangst op Schiphol

Samen met mijn vriend kwam ik aan op Schiphol. Na een ellendig lange paspoortcontrole, dacht ik door mijn ouders en zus opgehaald te worden. Toen ik bij de bagageband aankwam zag ik daar ineens ook mijn tante achter het glas staan! Wat een verrassing dacht ik nog. Toen ik eenmaal uit de bekende  schuifdeuren kwam zag ik daar ineens bijna al mijn familieleden staan met een prachtig groot spandoek. Ik zag mijn opa, oma, tante’s, oom en ook mijn broer ( ik dacht dat die moest werken), schoonzus, zus en natuurlijk mijn ouders staan. Wat een warm welkom na al die maanden. The love of a family is life’s greatest blessing. 

September: Sleuteloverdacht van het huis

September begon minder leuk met een openhartoperatie en het herstel daarvan binnen het gezin. Gelukkig is de desbetreffende persoon de meest sterke persoon die ik ken en was de operatie goed gegaan. Deze operatie was ook de reden dat ik niet halverwege september, maar eind augustus mijn reis moest beëindigen. Na de heftige start van de maand september was het eind september tijd voor iets heel leuks en spannends, de sleuteloverdracht van ons paleisje.

Oktober: verbouwen, verbouwen en nog meer verbouwen

De maand oktober en ook november stond in het teken van het verbouwen van ons huis, niet meer en niets minder.

November: Edinburgh, verhuizen en een kwart eeuw

In november werd ik 25 (oef, de 30 komt nu wel heel erg dichtbij) en gingen mijn vriend en ik definitief over naar ons eigen droomhuis. Naast deze bijzondere gebeurtenissen was het ook tijd voor de volgende reis: Edinburgh. Samen met mijn zus, zwager, broer, schoonzus en vriend maakten we er een onvergeetbare drie dagen van.

December: Londen en kerst

December, mijn lievelingsmaand. Ik ging samen met mijn vriend naar Londen om daar in de kerstsfeer te komen. We kochten onze eerste echte kerstboom voor in huis en vierden uiteraard ook kerst. Tweede kerstdag was zoals elk jaar met mijn familie. We vierden dit in ons droomhuis met een en al gezelligheid. Ook kwam mijn tante nog langs en keek ik maar liefst twee keer Home Alone 2. Daar staat die 2 voor toch? voor het 2 keer bekijken van de film?

En toen was het ineens geen 2017 meer, maar 2018. Ik heb geen idee hoe 2018 dit geweldige jaar zou kunnen overtreffen, maar je weet het maar nooit. Ik hoop dat ik in 2018 nog meer reizen mag maken en nog belangrijker dat iedereen in mijn omgeving gezond mag zijn en blijven. 

 

 

 

Volg:
ZOEVE

Mijn naam is Zoë van Es en ik ben 25 jaar. Vier jaar geleden begon ik met een blog genaamd www.beautyenfashion.com. Daarop schreef ik voornamelijk over beauty en fashion. Mijn liefde voor reizen en eten begon met de jaren te groeien. Waar ik vier jaar geleden pagina’s vol kon schrijven over deze onderwerpen, merkte ik dat mijn interesse afnam. Na maanden brainstormen, maar vooral het volgen van mijn hart, stapte ik over op een andere domeinnaam. Begin 2016 was ZOEVE.nl geboren en sindsdien schrijf ik met veel liefde, passie en plezier over; reizen, eten en lifestyle. Op woensdag en zondag om 17:00 uur komt er een artikel online.

I have no idea what’s next…but I’m excited.

Find me on: Twitter

4 Reacties

  1. Gitane Werdmuller von Elgg
    10 juli 2018 / 15:00

    Supper leuk om te lezen!
    Ik ga heel misschien volgende week naar Aruba met mijn familie maar twijfel heel erg omdat zij 3 weken gaan en ben bang dat je je een beetje gaat vervelen..

    Dus als je nog tips heb heel graag haha 🙂

    • ZOEVE
      Auteur
      12 juli 2018 / 22:45

      Snap ik, wij zijn zelf twee weken naar Aruba geweest. Er is – op stranden na – niet enorm veel te doen op het eiland. Maar drie weken Aruba, daar zou ik geen nee tegen zeggen!

  2. 5 januari 2018 / 16:18

    Wat een prachtig/ mooi en leerzaam jaar was het voor jou. Wat knap dat je zolang alleen durfde te reizen, had ik nooit gedurfd. Hopelijk wordt 2018 voor jou net zo mooi als 2017!

    • ZOEVE
      Auteur
      18 april 2018 / 13:38

      Bedankt. Het was inderdaad super spannend, maar ook de reis van mijn leven <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *